|
|||||||
|
|
|
|||||
|
|
|||||||
PARMAK EMME
Parmak emme,normal çocuklarda herhangi bir psiko-patolojik etken olmaksızın 3-4
yaşlarına kadar görülen bir olgudur.Bebeklerin çogu parmaklarını ya da diğer
parmakalrını emerler.Zararsız bir davranış olan parmak emmeye hemen hemen bebeklerin
tümünde rastlanmasının en önede gelen nedeni,yeni doğan bebeklerin parmak emmeyi
daha anne rahminde öğrenmiş bulunmaları ve doğuştan sahip oldukları en güçlü
reflekslerden birinin emme refleksi olmasıdır.Nitekim ender olarak yeni doğan bazı
bebeklerin parmak ya da bileklerinde görülen kabarcıklar bunun bunun bir sonucu
olmaktadır.
Çogunlıkla anne ve babaların
huzursuzluğa ve teleşa düşüren parmak emme olayı,bazı durumlarda daha yogun ve sık
bir biçimde görülür.Öyle ki,bu durumlarda bebeğin parmağı zamanla aşınmaktan
hassaslaşmaya,rengide koyulaşmayabaşlar.Yine bazı çocukların parmak yerine
bileklerini emmeleride gözlemlerle saptanmıştır.
Bebeklerin parmak emmeyi zamanla
genelleştirdikleri,oyuncak bebeklerini,battaniyelerinin uçlarını ya da çeşitli
eşyeyı emmeye başladıkları dikkatimizi çeker.Annelerin büyük bir çoğunlığu
parmak emmenin açlıktan kaynaklandığını düşünürler.Oysa bu emme %50'den %
87'lere varan yüksek bir oranda beslenmeye bağlı olmayan yaygın bir davranış
niteliğinde görülür.
1 yaş çocuklarının hemen hemen
yarısı parmaklarını emerler. 9.aydan itibaren uykuyla parmak emme arasında yakın bir
ilişkinin olduğu,uykusu gelen bebeğin parmağını ağzına götürdüğü görülür.
"Rituel"adı verilen bu alışkanlık aylarca sürer.Çocuğu parmak emmeden vaz
geçirmek üzere yapılan çabalar,3 yaşına kadar çocuk tarafından dirençle
karşılanır.Bazı bebekler yeni dişlerinin çıkması,bazıları da zorlukla
karşılaştıklarında utanma ve sıkılma belirtisi olarak parmaklarını
emerler.Genellikle 18. ay dolaylarında sıklaşan parmak emmenin zararının
olmadığını,ancak süregelmesi halinde dişlerde deformasyona neden olabileceğini kanıtlamıştır.parmak
emmedeki sıklık oranı çocuk okula başladığı sırada hızla azalır. % 2 oranında
6-12 yaşlarında kazanılmış bir alışkanlık olarak süregelir.
Alt ıslatmayla benzerliği nedeniyle parmak emme de yaşla azalır. Bu konuda da yine özellikle ilk çocukluk döneminde tedaviden kaçınılmalıdır. Okul öncesi dönemindeki parmak emme ya da alt ıslatma durumunda gereksiz telaş yerine, olayın temelinde anne babanın da etkisi bulunduğu düşünülerek uzmanlarca sabırlı ve sürekli bazı eğitimsel önlemler uygulanmalıdır.
Yararlanılan Kaynak: Çocuk
Psikolojisi
Prof.Dr.Haluk Yavuzer